Behandeling conservatief na Primaire Anteriore Glenohum. Luxatie

Dit behandelprotocol is meer geschikt voor medici en paramedici ! Mocht u op of aanmerkingen of toevoegingen hebben laat dit dan weten: Bispinck @MSN.com

Mijn inzichten ten aanzien van de fases die doorlopen moeten worden bij de revalidatie voor schouder instabiliteit na een primaire traumatische luxatie van het glenohumerale gewricht.

Fase 1

circa 2 weken.

Rust en herstel laesies {letsels} zoals ook gedachte achter tapen en immobiliseren enkelgewricht na enkeldistorsie.

· Pijn reductie met nonstereoide ontstekingsremmers, Non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAID’s) behoren tot de meest voorgeschreven en gebruikte pijnstillers, vooral bij klachten van het bewegingsapparaat op oudere leeftijd , ijsapplicaties etc.

· Instructie hoe ermee om te gaan ‘s nachts en overdag etc

 Rust en lichte mobilisatie. Denk hier aan bijv aan:

1 week volledige rust ook ‘s nachts door het dragen van een mitella of een rugzakverband.

- Wel wat oefeningen met vrijwel geen amplitude zonder pijn zodat het niet helemaal stil ligt {patiënt afhankelijk!! Hier zijn 2 andere rugzakschouderimmobilisatoten } Lichte MSE [muscle setting excersises]

- In de 2e week tevens relatieve immobilisatie met wat oefeningen waarbij de eindgrenzen volledig worden vermeden. Denk aan max. 0 graden exo. max. 15 graden Flexie Abduktie . Volledig vermijden combinatie retroflexie en endorotatie. {kop naar ventraal veel druk op limbus en rek naar ventraal van ventrale kapsel}. Een tape in deze 2 e week is te overwegen waarbij vooral de flexie abduktie en exorotatie dienen te worden beveiligd cq begrensd. Cave: tape allergie, veel haren, etc.

- Denk aan isometrie voor alle bewegingsrichtingen waarbij waarschijnlijk de exorotatie pijnlijk zal zijn {letsel infraspinatus overrekt en misschien ingeklemd geweest {insertie gekwetst} en mogelijk Hill Sachs laesie die moet gaan genezen. Contact pijn!! achterste glenoid rand. Oefen met isometrie vanuit adduktie en lichte flexie. In deze positie minste gewrichtsstress! Blijf bij de heel lichte abduktie standen in het scapulaire vlak en noem deze beweging “scaption”!

Denk met name in het begin aan de cuff maar ook zeker later aan activeren van M. serr. ant. M. pectoralis en M.lattissimus dorsi.

Opletten tijden isometrische cuffoefeningen dat het schouderblad goed gefixeerd blijft op de thorax. Sterke alata’s bij flexie of scapula mediorotatie tijdens weerstand abduktie willen nog wel eens opduiken en moeten direct gecorrigeerd worden.

Fase 2

2-4 weken

- Isometrische krachttraining. Met Elastiek of pullyapparaat {zie plaatje} , of weerstand eigen lichaam wand of andere hand!

Voor F, Endorot. Exorot. Ab-ductie

- Isotonische krachttraining. Bijv met Pully, thuis eigengemaakte pully.

- Begin in geadduceerde en niet in geabduceerde posities en laat progressie toe in abduktie “scaption” posities . Flex max. circa 150 Abduktie circa 130 Exo circa 20 endo circa 60.

- In de praktijk gaat de bewegingstoename glenohumeraal geleidelijk en per patiënt zeer verschillend en behoeft niet of nauwelijks door de therapeut gemobiliseerd te worden.

Fase 3

4-6 week

- Uithoudingsvermogen en max. kracht nu intensief aanpakken in posities die het maximum niet raken maar wel op circa 15/20 % na. Aanleren automobilisatie programma voor exorotatie endorotatie en flexie abduktie binnen of net in pijngrenzen. Waarbij pijn redelijk snel weg trekt na iedere mobilisatie.

Doel: bereiken 90 % van kracht en uithoudingsvermogen in de aangedane schouder vergeleken met andere schouder.

Fase 4

6-12/15 weken.

- Werken naar volledige ROM {range of motion}en coördinatie en controle in EOR {end of range}posities.

- Denk bij volledig ROM aan gooien met steeds kleinere bal en goede losse uitvoering.

- Toename activiteiten denk aan sport werk en andere patiënt specifieke activiteiten

- Blijf werken ook aan neven gewrichten zoals thoracale extensie, hoog thoracale rotatie, scapulothoracale beweeglijkheid. Activatie M. teres minor ivm functie als kapselspanner caudale kapsel. Denk aan zwaarder oefenprogramma voor thuis. Zodat er aan de stabiliteit onder grotere belasting ook in uiterste standen wordt gewerkt. Maar ook coördinatief moeilijke open keten oefeningen waarbij Thwk en scapulothoracale en glenohumerale beweeglijkheid goed op elkaar worden afgestemd.